Berichten

Wied weg op 't wad.

De noordkaap; waar het vaste land overgaat in zompige klei. Deze plek is één van de rustigste plekken in Nederland, hier wordt de horizon enkel verstoord door een paar schepen, een eiland en heel soms een zeehond.
Deze rustgevende omgeving nodigt me, al meer dan dertig jaar lang, telkens weer uit, om hier de Groninger klei door mijn tenen te laten duwen.
Hierachter op het wad beleefde ik als puber één van mijn eerste natuurpareltjes, toen er een zeehond mij vanuit een geul me op 3 meter afstand recht in de ogen aankeek. Dat beeld vergeet ik nooit weer. Een zeehond was in die periode bijna een zeldzaamheid. Door pcb's in vis werden de meeste zeehonden ziek. Dode zeehonden moesten daarom als chemisch afval worden behandeld; zo erg was het.
Gelukkig zijn de tijden verandert, er is nu een zeer gezonde populatie zeehonden. Over of het voor de zeehondenpolulatie slim is om zieke en zwakke zeehondjes op te knappen, is nog maar de vraag.
Maar goed, ik ga een ander modderspoor in. Deze bl…

Kamsalamanders, boomkikkers en eikenpages